Er is iets vreemds aan de hand met aandelen van bedrijven in de sector Utilities. Het gaat dan om de streng gereguleerde bedrijven die uw elektriciteit leveren of water. Bijna niemand zegt openlijk aandelen van die bedrijven in portefeuille te hebben, maar in werkelijkheid zitten ze in heel veel portefeuilles. Het aantrekkelijke van die bedrijven is, dat ze een voorspelbare winstontwikkeling kennen en beleggers ook nog eens vergasten op een aantrekkelijk dividendrendement. Cijfers bewijzen het. De S&P 500 Utilities is dit jaar ongeveer 10% gestegen en dat kun je bepaald niet zeggen van de S&P 500.
Er zijn twee typen beleggers met aandelen in Utilities die dat eigenlijk liever niet zouden doen. De eerste is de conservatieve belegger met een sterke voorkeur voor staatsobligaties. Nu het rendement op veel staatsobligaties alleen maar minder wordt, moeten ze nolens volens aandelen kopen. Het tweede type belegger is de man of vrouw die nerveus is geworden door de volatiele economie. Hij/zij is echter nog niet zo nerveus dat het besluit al gevallen is om de aandelenmarkt volledig de rug toe te keren. Deze belegger kiest daarom voor een zeer defensieve portefeuille, waar Utilities zeker deel van uitmaken.
Zijn deze beleggers nu wel zo veilig als ze zelf denken of hopen? Het is nog maar de vraag. De aandelenmarkten worden overspoeld met geld dat sommige vermogensbeheerders betitelen als obligatiegeld. Dat geld hoort eigenlijk op de obligatiemarkten maar is bij gebrek aan rendement in de aandelenmarkten terecht gekomen op zoek naar aantrekkelijke rendementen. Al dat nieuwe geld stuwt uiteraard de koersen en niet meer gunstige omzetontwikkelingen of betere marges bij bedrijven. Dat is geen geruststellende gedachte en verschaft de aandelenmarkten een fragiel evenwicht. Stel dat er geen recessie komt, dan besluiten de nerveuze beleggers hun defensieve stellingen te verlaten en kiezen ze alsnog voor groeiaandelen. Als de recessie uitblijft dan zal de Fed de rente verhogen. Dat zal de conservatieve belegger terugtrekken naar de obligatiemarkten. In beide gevallen hebben defensieve aandelenportefeuilles zwaar te lijden. Het kan echter ook gebeuren dat de economie definitief door de knieën zakt. Dan zullen beleggers zich naar veiliger oorden spoeden en hun aandelen massaal dumpen. Het is onwaarschijnlijk dat aandelen in de Utilities hiervan gevrijwaard blijven.
Er zijn zeker op termijn nog meer bedreigingen voor deze safe havens onder de aandelen. Het klimaatverdrag uit 2015 dwingt veel Utilities tot hoge investeringen om bijvoorbeeld de switch van kolengestookt naar renewable te maken. Die hoge investeringen gaan waarschijnlijk ten koste van winstgevendheid en dividendrendement. Als het om dividendrendement gaat, neemt de concurrentie toe. Wat te denken van de grote techbedrijven als IBM of Microsoft die jaarlijks hun uitkering verhogen en daarmee een alternatief bieden voor Utilities?
Sommige traditionele defensieve beleggers in Telecom en Utilities zijn zich van deze veranderingen en bedreigingen al bewust en zijn druk doende om hun traditioneel grote belangen gedeeltelijk af te bouwen. Als meer grote beleggers dat gaan doen, dan kan 2016 nog wel eens op een teleurstelling uitlopen voor een sector die in de eerste helft van 2016 het best presteerde. Dan is deze safe haven onder de aandelen niet langer de absolute safe haven.
Disclaimer: Bovenstaand artikel is geen professioneel beleggingsadvies en het is ook geen uitnodiging om te gaan beleggen. Beleggen brengt kosten en risico’s met zich mee. In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Het artikel is louter de persoonlijke mening van de auteur.