Twintig jaar lang heeft Deutsche Bank geprobeerd om het onmogelijke gedaan te krijgen. De bank moest en zou een Europees bolwerk worden tegenover de almachtige Amerikaanse investmentreuzen als J.P. Morgan en Goldman Sachs. Heel veel miljarden later blijken al deze inspanningen voor niets te zijn geweest. In oktober 2015 maakte de bank bekend het aantal medewerkers met 9000 te verminderen en zich terug te trekken uit tien markten. Zich richten op de core business heet de nieuwe strategie. De gezondmaking van de bank valt echter wel samen met een wel zeer roerige periode op de financiële markten.
Deutsche moet wel. Over het 4de kwartaal van 2015 leed de bank een verlies van € 600 miljoen en over heel 2015 kwam het verlies uit op een verbijsterende € 6,8 miljard. Dat immense verlies was vooral het gevolg van afschrijvingen ter waarde van € 12 miljard. De combinatie van zeer grote verliezen en ingrijpende herstructureringsplannen deed bij de belegger vragen rijzen over de toekomst van de bank. Is de bank nog wel in staat om op korte termijn aan zijn aflossingsverplichtingen met een waarde van € 350 miljoen te voldoen? Ondanks de sussende woorden van de minister van Financiën Wolffgang Schäuble tuimelde de koers van het aandeel met vele procenten tegelijk.
Ook die beweging is tot op grote hoogte begrijpelijk. Deutsche mag dan op korte termijn liquide en solvabel zijn, maar hoe zit dat op de langere termijn? De bank gaat vijf jaar lang het mes stevig in eigen vlees zetten. Wordt er zodoende niet teveel gezond vlees weggesneden, waardoor de verdiencapaciteit te gering wordt gelet ,op de grote financiële uitdagingen van het moment? Denk alleen maar aan de regen van boetes die de bank maar blijft raken. In 2015 moest de bank € 2,5 miljard betalen vanwege de Liborfraude. Maar daar houdt het niet bij op. Deutsche heeft een potje van € 5,5 miljard gereserveerd voor nog komende boetes. Het is nog maar zeer de vraag of het daarbij zal blijven. Veel beleggers vragen zich af, of hun bank wel voldoende gekapitaliseerd is om al dat financiële onheil te kunnen afwenden.
Ook die vrees is niet volledig ongegrond. De Core Tier 1 Capital Ratio (CET1) bedroeg aan het einde van 2015 11,1% en daarmee voldoet Deutsche ruimschoots aan de voorwaarden. Die is echter niet bijzonder hoog vergeleken met een CET1 van 14,1% voor bijvoorbeeld Morgan Stanley. Daar komt nog iets bij. Wanneer gaat Deutsche weer winst maken? Als de bank winst maakt, is die winst dan wel hoog genoeg om het eigen vermogen op peil te houden? Zal de winst voldoende zijn om in 2018 een CET1 te behalen van 12,5%?
De bank heeft in eerste instantie niet gepoogd om de onrust bij beleggers in dit opzicht weg te nemen. Het heeft de koersval alleen maar verergerd en de volatiliteit op de markten (nodeloos?) aangejaagd. In tweede instantie reageerde ceo John Cryan met de bekendmaking dat het voor een bedrag van € 5 miljard aan uitstaande schulden gaat inkopen Het idee van het vervroegde aflossingsprogramma is, dat de verhouding tussen schulden van Deutsche en eigen vermogen verbetert. En belangrijk: de bank kan in de huidige slechte markt winst boeken door de eigen schulden terug te kopen onder de nominale waarde. De bank kan dus boekwinst behalen en die toevoegen aan haar kapitaal-positie. Tegelijkertijd maakt Deutsche met deze actie ook duidelijk, dat haar liquiditeitspositie niet te wensen overlaat.
Zijn hiermee alle twijfels definitief verdwenen? Was het maar zo. De instabiliteit binnen de sector is en blijft hoog. Deutsche kan zomaar weer slachtoffer worden van een geruchtenstroom. Het omgekeerde is ook waar. Een nieuw lijk in de kast bij Deutsche kan funest uitpakken voor de sector. Er is inderdaad weinig veranderd sinds 2007/08!