Is het eindelijk gedaan met de prijsdaling van commodities? Dat vraagt menig belegger zich steeds vaker vertwijfeld af. Die prijsdaling zette in 2011 in en dat is alweer heel wat jaartjes geleden. De beleggers stellen zich die vraag, omdat ze de aandelenmarkt te duur vinden en rijp voor een forse correctie. Op de obligatiemarkt leeft alweer een paar maanden de angst voor een renteverhoging. De markt voor commodities heet niet gecorreleerd te zijn aan die twee markten en je bent er als belegger veilig als het met aandelen en/of obligaties misgaat. Een herstel van de prijzen zou ook een godsgeschenk zijn voor zulke verschillende bedrijven als Glencore of Royal Dutch Shell, maar ook voor landen als Brazilië en Australië met hun grote voorraden aan commodities.
Steeds meer analisten beginnen inderdaad te geloven, dat het einde van de prijsdaling of al een feit is of in ieder geval op korte termijn staat te gebeuren. Ze wijzen er ter staving op dat in veel gevallen de prijs voor steeds meer commodities beneden de kostprijs is gezakt met als gevolg dat producenten hun productie gaan verminderen. Het beste voorbeeld biedt de energiesector. Grote jongens als Shell en Exxon zien zich gedwongen om het ene project na het andere stop te zetten, terwijl de kleine schalieproducenten al meer dan 1000 platforms hebben stilgelegd.
Maar daar houdt het goede nieuws volgens hen op. Er zal geen furieus herstel volgen op de diepe prijsdaling zoals dat in de recente geschiedenis meestal het geval was. De belangrijkste oorzaak heet als zo vaak China. De honger van dit land naar commodities is grotendeels gestild door de economische hervormingen. Een tweede China heeft zich echter nog niet aangediend en het is maar de vraag er ooit een nieuw China zal komen.
Genoemde diepe ingrepen zijn er het bewijs van, dat de prijs nagenoeg de bodem bereikt heeft. Dat wil weer niet zeggen dat het herstel aanstaande is. In sommige landen neemt de productie van commodities nog fors toe. Dat is dan te danken aan de zwakte van de nationale munt. De Braziliaanse reaal is zo verzwakt ten opzichte van de dollar, dat het met gemak de prijsdaling van 2% voor soja in dollartermen compenseert. Sterker nog, uitgedrukt in de nationale valuta is de prijs met maar liefst 68% gestegen. Dankzij die prijsstijging zal er komend jaar waarschijnlijk een recordoogst van de Braziliaanse velden komen. Internationaal zal dat geen positieve bijdrage leveren aan een herstel van de prijs voor soja.
En dan gaan sommige sectoren nog gebukt onder wel zeer grote voorraden. Volgens het Internationaal Energie Agentschap wemelt het op zee van tankers tot de nok gevuld met olie. Volgens de FAO zijn de graanvoorraden in een decennium nog niet zo hoog geweest. Het zijn allemaal factoren die een snel herstel van de prijzen in de weg staan. En dan is er nog de geschiedenis. Die leert dat een cyclus wel eens 20 tot 40 jaar kan duren. De huidige cyclus duurt pas vier jaar! Beleggers kunnen wel eens heel veel geduld moeten oefenen.